Column: de Cirkel rond door Caroline Burghout

𝘊𝘢𝘳𝘰𝘭𝘪𝘦𝘯 𝘉𝘶𝘳𝘨𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘪𝘴 𝘝𝘦𝘳𝘱𝘭𝘦𝘦𝘨𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪𝘨𝘦 𝘚𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵 𝘏𝘦𝘮𝘢𝘵𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘰𝘮𝘰𝘷𝘦𝘯𝘥𝘶𝘴 ‘𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘵𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘴𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯’ 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘑𝘦𝘳𝘰𝘦𝘯 𝘉𝘰𝘴𝘤𝘩 𝘡𝘪𝘦𝘬𝘦𝘯𝘩𝘶𝘪𝘴. 𝘐𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘤𝘰𝘭𝘶𝘮𝘯 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘬𝘪𝘫𝘬𝘫𝘦 𝘪𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘳𝘬.

Wanneer ik nieuwe patiënten ontmoet, is er in het begin vaak vooral onzekerheid. Gesprekken vol medische termen, uitslagen en behandelplannen, waarin het nieuws nog moet landen. Ook bij hem begon het zo. Kort na de diagnose leerden we elkaar kennen. Ik was nauw betrokken bij de behandeling en begeleiding, maar zoals zo vaak in de oncologie bleef het daar niet bij.

Want kanker beperkt zich niet tot het lichaam alleen. Het trekt door een mensenleven heen. Door relaties, werk en toekomstplannen. En in die contacten ontstaat vaak iets bijzonders tussen patiënt en behandelaar: een relatie die niet alleen draait om behandelen, maar juist om nabij zijn.

In de jaren die volgden zagen we elkaar vaak. Tijdens controles waarin hoop en teleurstelling elkaar afwisselden. Wat me telkens raakt, is hoe wederkerig zo’n contact wordt. Niet alleen de ziekte, maar juist de mens daarachter. Hoe iemand reageert op slecht nieuws. Welke humor overeind blijft op moeilijke dagen. Welke kleine rituelen houvast geven.

Na verloop van tijd werd de behandeling overgedragen aan de huisarts. Officieel eindigde daarmee ook mijn directe betrokkenheid. Toch dacht ik nog geregeld aan hem. Daarom nam ik nog eens contact op. Gewoon even vragen hoe het ging. Dat kleine gebaar werd enorm gewaardeerd.

Niet veel later kwam het bericht dat hij was overleden.

Ik heb daarna zijn naaste gebeld. Om te condoleren, maar misschien ook om iets af te ronden. Nog één keer erkennen dat we samen een stuk van zijn leven hadden meegelopen. Dat telefoontje voelde als het rondmaken van een cirkel.

Misschien herinneren patiënten en hun naasten zich uiteindelijk niet iedere uitslag of kuur. Maar wel wie er naast hen bleef staan toen het leven onzeker werd.