Als vakantie niet vanzelfsprekend is

𝘊𝘢𝘳𝘰𝘭𝘪𝘦𝘯 𝘉𝘶𝘳𝘨𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘪𝘴 𝘝𝘦𝘳𝘱𝘭𝘦𝘦𝘨𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪𝘨 𝘚𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵 𝘏𝘦𝘮𝘢𝘵𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘰𝘮𝘰𝘷𝘦𝘯𝘥𝘶𝘴 ‘𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘵𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘴𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯’ 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘑𝘦𝘳𝘰𝘦𝘯 𝘉𝘰𝘴𝘤𝘩 𝘡𝘪𝘦𝘬𝘦𝘯𝘩𝘶𝘪𝘴. 𝘐𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘤𝘰𝘭𝘶𝘮𝘯 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘬𝘪𝘫𝘬𝘫𝘦 𝘪𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘳𝘬.

Nu de zomervakantie is begonnen, wensen collega’s elkaar een fijne vakantie en kijken velen uit naar een paar weken waarin werk even plaatsmaakt voor gezin, rust en opladen.

Ook ik kijk daarnaar uit. En tegelijkertijd wringt er iets.

Want voor de mensen die wij behandelen, bestaat er geen zomersluiting. Kanker neemt geen vakantie. Behandelingen gaan door en uitslagen laten zich niet uitstellen. Waar wij even kunnen afschakelen, gaat hun leven met ziekte onverminderd verder. Soms denk ik aan patiënten die vorig jaar nog over hun vakantie spraken, maar er nu niet meer zijn.

Soms zie ik de teleurstelling wanneer een vakantie moet worden geannuleerd omdat een behandeling niet kan wachten. Dan besef ik hoe vanzelfsprekend gezondheid is.

Als verpleegkundig specialist vraag ik me vaak af: hoe verhoud je je daartoe als zorgverlener? Hoe raar voelt het als patiënten zeggen: prettige vakantie, terwijl je weet dat vakantie voor hen zo anders zal zijn? Misschien zit het in aandacht, in blijven zoeken naar wat wél mogelijk is. Soms kunnen we een behandeling verschuiven of een afspraak anders plannen, zodat een vakantie tóch door kan gaan. Niet omdat de medische zorg minder belangrijk is, maar omdat kwaliteit van leven daar onlosmakelijk bij hoort.

Soms betekent een paar dagen schuiven dat een opa toch nog met zijn kleinkinderen naar zee kan. Of dat een gezin die ene reis toch samen kan maken. Zeker bij mensen van wie we weten dat de tijd beperkt is, voelen zulke momenten van onschatbare waarde. Dan draag ik als zorgverlener niet alleen bij aan een behandeling, maar ook aan herinneringen die blijven bestaan.

Over een paar weken laad ik zelf op met mijn gezin. In de wetenschap dat de zorg doorgaat. En misschien is juist dát besef wat maakt dat ik daarna weer met volle aandacht terugkom. Want goede zorg gaat niet alleen over behandelen, maar ook over ruimte maken voor het leven dat er, ondanks alles, nog is.